 Aangeboden: Bruno Schulz - Sanatorium Clepsydra Prijs: BiedenVoor Schulz ontstond literatuur wanneer een schrijver afdaalde in de diepten van het onbewuste waar hij zoekt naar vergeten kinderdromen en verborgen mythen. Het resultaat van deze werkwijze heeft vaak veel weg van een koortsdroom. Zo is er in het titelverhaal, behalve een kamermeisje, niemand om de reiziger die zijn stervende vader in sanatorium Clepsydra komt opzoeken te begroeten. De dokter slaapt en nergens valt een levende ziel te bespeuren. Er is geen bediening op de kamer, geen extra bed voor de bezoeker. Het licht werkt niet. De tijd werd er teruggedraaid, stil gezet. Daardoor sterft zijn vader niet, maar wordt hij ook niet beter. Alle mogelijkheden zijn nog open. Meestal slaapt vader, maar als hij wakker wordt, gaat hij naar zijn pas geopende zaak in de naburige stad. Daar doet hij, ondanks het feit dat hij bijna op instorten staat, gouden zaken. Vreemd genoeg ligt hij tegelijk te slapen in het sanatorium. De behandelende dokter kan de zoon maar niet te spreken krijgen, omdat hij ofwel slaapt, ofwel opereert in een gebouw waar al lang geen operatiekamer meer is. Als in de stad revolutie uitbreekt, stuurt vader zijn zoon naar het veilige sanatorium. Daar blijkt de griezelige waakhond echter los te lopen. Op de vlucht merkt de reiziger dat het echter een mens is die daar aan de ketting lag. Wanneer de hond als een mens wordt aangesproken, verdwijnt het bestiale in zijn gedrag, maar ontstaat er ook een soort hondse aanhankelijkheid. Vluchtend voor deze verstikkende trouw loopt de zoon terug naar de trein die hem gebracht heeft en blijft hij zonder have of goed zijn leven lang reizen. Eerste druk van de Nelderlandse vertaling, 1980, Meulenhoff paperback. |
| meer info |
0 reacties:
Een reactie posten